زين العابدين عليه السّلام ميفرمايد مقصود از اين خطاب تمام انسانهاى مكلّف‌اند ( پروردگارتان را بپرستيد ) بپذيريد از خداى خود ، وقتى بشما فرمان ميدهد معتقد شويد كه خدائى نيست جز خداى يگانه ، و وى را شريكى و شبيه و مثلى نيست ، دادگريست كه ستم روا نميدارد ، سخاوتمندى است كه بخل نورزد ، بردباريست كه شتاب نكند ، حكيمى است كه خطا نكند ، و اينكه محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بنده و فرستاده اوست ، درود خدا بر او و خاندان پاكش باد و اينكه خاندان محمّد بهترين خاندان پيامبرانند ، و اينكه على عليه السّلام برترين فرد خاندان محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم است و اينكه مؤمنين از ياران محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم برترين ياران پيامبرانند و اينكه امّت محمّد برترين امّت پيامبرانند ( آن كس كه شما را آفريد ) به صورت آدمى و بعد از آن راست قرار داد ، و نيكو نگاريد شما را ( و پيشينيان شما را ) و آفريد ، طبقات ديگر مردم را كه پيش از شما بودند ( باشد كه پارسا و منزّه شويد ) فرمود اين جمله دو معنى دارد : يكى اينكه ، شما و پيشينيان شما را آفريد تا پرهيزگار شويد چنانچه ميفرمايد ( و ما خلق جنّ و انس را نيافريديم مگر براى اينكه مرا ( بيكتائى ) پرستش كنند ) « 1 » . معناى دوّم اينكه پروردگارتان را كه شما و پيشينيان را آفريد بپرستيد تا از دوزخ بر كنار شويد ، و كلمهء ( لعلّ - شايد ) از خداوند واجب و بمعنى بايد است ، زيرا خداوند كريم‌تر از آنست كه بنده‌اش را بى جهت خسته كند ، او را بفضل خود اميدوار سازد و سپس محرومش نمايد ، آيا نمىبينى ، چقدر زشت است ، كه بنده‌اى از بندگان خدا به كسى بگويد ، مرا خدمت كن ، شايد ترا از من بهره‌اى رسد ، يا اينكه بگويد مرا خدمت كن ، شايد وجود من برايت نافع باشد ، و او هم خدمت كند ، آنگاه محرومش نمايد و نفعى به او نرساند ، و خداوند عز و جل كريمتر است و كار زشت از او قبيح‌تر است تا از بندگانش « 2 » .

--> ( 1 ) سورهء الذاريات آيه 56 . ( 2 ) تفسير امام ( ع ) ص 52 .